هر دمی با خود می گوید باز:

می رود دوکی، این هیکل اوست.

می رمد سایه ای، این است گراز.

خواب آلوده، به چشمان خسته،

«چه شب موذی و گرمی و دراز

تازه مرده ست زنم،

گرسنه مانده دو تایی بچه هام،