«چه شب موذی و گرمی و دراز

می رمد سایه ای، این است گراز.

خواب آلوده، به چشمان خسته،

هر دمی با خود می گوید باز:

تازه مرده ست زنم،

گرسنه مانده دو تایی بچه هام،

نیست در «کپه»ی ما مشت برنج،