گرسنه مانده دو تایی بچه هام،

هر دمی با خود می گوید باز:

«چه شب موذی و گرمی و دراز

تازه مرده ست زنم،

نیست در «کپه»ی ما مشت برنج،

بکنم با چه زبانشان آرام؟»

باز می کوبد او بر سر طبل،