نیست در «کپه»ی ما مشت برنج،

«چه شب موذی و گرمی و دراز

تازه مرده ست زنم،

گرسنه مانده دو تایی بچه هام،

بکنم با چه زبانشان آرام؟»

باز می کوبد او بر سر طبل،

در هوایی به مه اندود شده،