بکنم با چه زبانشان آرام؟»

تازه مرده ست زنم،

گرسنه مانده دو تایی بچه هام،

نیست در «کپه»ی ما مشت برنج،

باز می کوبد او بر سر طبل،

در هوایی به مه اندود شده،

گرد مهتاب بر آن بنشسته،