باز می کوبد او بر سر طبل،

گرسنه مانده دو تایی بچه هام،

نیست در «کپه»ی ما مشت برنج،

بکنم با چه زبانشان آرام؟»

در هوایی به مه اندود شده،

گرد مهتاب بر آن بنشسته،

وز همه رهگذر جنگل و روی آیش