می دهد سوی بچه هاش آواز.

لیک فکریش به سر می گذرد،

همچو مرغی که بگیرد پرواز،

هوس دانه اش از جا برده،

مثل این است به او می گویند:

«بچه های تو دو تایی ناخوش،

دست در دست تب و گرسنگی داده به جا می سوزند.