همچو او زندگیش می گذرد:

مرده و افسرده همه چیز که هست،

نیست دیگر خبر از دنیایی.

ده از او دور و کسی گر آنجاست،

خود او در آیش

و زن او به «نپار»ی تنهاست.

«آی دالنگ! دالنگ!» صدا می زند او