می زند دور صدایش خوکی

و زن او به «نپار»ی تنهاست.

«آی دالنگ! دالنگ!» صدا می زند او

سگ خود را به بر خود. دالنگ!

می جهد، گویی از سنگ به سنگ،

یا به تابندگی چشمش همچون دو گل آتش سرخ،

یک درنده ست که می پاید و کرده ست درنگ.