بینجگر بی ثمر آنجا تنها

یا به تابندگی چشمش همچون دو گل آتش سرخ،

یک درنده ست که می پاید و کرده ست درنگ.

نه کسی و نه سگی همدم او

چون دگر همکاران.

تن او لخت و «شماله» در دست.

می رود، بازمی آید، چه بس افتاده به بیم،