می رود، بازمی آید، چه بس افتاده به بیم،

بینجگر بی ثمر آنجا تنها

چون دگر همکاران.

تن او لخت و «شماله» در دست.

دودناکی به شب وحشتزا

می کند هیکل او را ترسیم.

طبل می کوبد و در شاخ دمان