طبل می کوبد و در شاخ دمان

می رود، بازمی آید، چه بس افتاده به بیم،

دودناکی به شب وحشتزا

می کند هیکل او را ترسیم.

به سوی راه دگر می گذرد.

مرده در گور گرفته ست تکان، پنداری،

جسته یا زنده ای از زندگی خود که شما ساخته اید.