گردن خود، تن خود خارد و در وحشت دل افکند او.

پشه اش می مکد از خون تن لخت و سیاه

تا دم صبح صدا می زند او.

دم که فکرش شده سوی دیگر

می کند بار دگر دورش از موضع کار،

فکرت زاده مهر پدری،

او که تا صبح به چشم بیدار،