زمزمه می کند از قصه یک ساعت پیش.

وارهیده ز بد و خوب سراسر کم و بیش.

نگه رفته چشم آنها

با درون شب گرم

تن آنها به پدر می گوید:

بچه هایت مرده ند.

پدر! اما برگرد،