«به آن شیوه که میل تو آن می بود

از آن جان ات نیامد سیر؟»

در آن سودا که خوانا بود، توکا باز میخواند

و مردی در درون پنجره آواش با توکا سخن می گفت:

پی ات بگرفته نو خیزان به راه دور میخوانند

بر اندازه که می دانند.

به جا در بستر خارت، که بر امید تر دامن گل روز بهارانی