پی ات بگرفته نو خیزان به راه دور میخوانند

در آن سودا که خوانا بود، توکا باز میخواند

و مردی در درون پنجره آواش با توکا سخن می گفت:

«به آن شیوه که میل تو آن می بود

بر اندازه که می دانند.

به جا در بستر خارت، که بر امید تر دامن گل روز بهارانی

فسرده غنچه ای حتی نخواهی دید و این دانی.