در جگر لیکن خاری

نگران با من استاده سحر.

صبح میخواهد از من

کز مبارک دم او آورم این قوم به جان باخته را بلکه خبر.

از ره این سفرم می شکند.

نازک آرای تن ساق گلی

که به جان اش کشتم