در عالم کهنه آفریده ست

بشکفت درخت در زمستان

در بهمن میوه ها پزیده ست

گویی که خدای عالمی نو

ای عارف عاشق این غزل گو

کت عشق ز عاشقان گزیده ست

بر چهره چون زر تو گازیست