هر تنی زانان،جدا از خانمانش، بر سکوی در، نشسته تر.

خلق می گویند:

« بادا باغشان را، درشکسته تر

وز سرود مرگ آنان، باد

بیشتر بر طاق ایوانهایشان قندیلها خاموش.»

« بادا!» یک صدا از دور می گوید