ورنه محرومی بخواه از بیم زجر و حبس آنان آید)

و در زندان و زخم تازیانه های آنان می کشد فریاد:

« اینک در و اینک زخم»

( گرنه محرومی کجیشان را ستاید

« آمین!

در حساب دستمزد آن زمانی که بحق گویا

بسته لب بودند