وز بر آن سرد دوداندود خاموش

از فراز بام

در بسیط خطه ی آرام، می خواند خروس از دور

می شکافد جرم دیوار سحرگاهان.

هرچه، با رنگ تجلی، رنگ در پیکر می افزاید.

می گریزد شب.

صبح می آید.