هر حرف که گوئی همه یاوه است و ترانه

در کارش آورد دل از بس شفقت برد

بر راهش افکند هم از روی نشانه

خندید به سخریه بر او جاهل و گفتش:

در خاطرش افتاد از او مرد که پرسد:

تو منطق خواندستی بیش و کم یا نه؟

زین مبحث حرفی ز کسی هیچ شنیدی