شیری است که غم ز هیبت او

چون چنگ همیشه در خروش است

با این همه روح ها چه زنبور

طواف ویند زانک نوش است

در گور مقیم همچو موش است

شمس تبریز روز نقد است

عالم به چه در حدیث دوش است