با این همه روح ها چه زنبور

مغرور مشو که روی پوش است

هر دل که به چنگ او درافتاد

چون چنگ همیشه در خروش است

طواف ویند زانک نوش است

شیری است که غم ز هیبت او

در گور مقیم همچو موش است