سرزمینهایی دور

به در خانه کشاندست مرا.

رسم از خطه ی دوری، نه دلی شاد در آن.

جای آشوبگران

کارشان کشتن و کشتار که از هر طرف و گوشه ی آن

می نشاندید بهارش گل با زخم جسدهای کسان.