روی دنده های آویزان یک بام سفالین در کنار راه

آسمان یکریز می بارد

روی بندرگاه.

روی « آیش» ها که « شاخاک» خوشه اش را می دواند.

روی نوغانخانه، روی پل که در سر تا سرش امشب

مثل اینکه ضرب می گیرند یا آنجاکسی غمناک می خواند.