همچنین بر روی بالاخانه ی من (مرد ماهیگیر مسکینی

روی « آیش» ها که « شاخاک» خوشه اش را می دواند.

روی نوغانخانه، روی پل که در سر تا سرش امشب

مثل اینکه ضرب می گیرند یا آنجاکسی غمناک می خواند.

که او را میشناسی)

خالی افتاده است اما خانه ی همسایه ی من دیرگاهیست.