هست شب، همچو ورم کرده تنی گرم در استاده هوا،

باد، نو باوه ی ابر، از بر کوه

سوی من تاخته است.

*

هم ازین روست نمی بیند اگر گمشده ای راهش را.

*

با تنش گرم، بیابان دراز