میهمان خانه ی مهمان کش روزش تاریک

بر سر شیشه ی هر پنجره بگرفته قرار.

وازانا پیدا نیست

من دلم سخت گرفته است از این

که به جان هم نشناخته انداخته است:

چند تن خواب آلود

چند تن نا هموار