خندند مسخ گشته و گیج و منگ،

بر چهره های ماتم شان نقش است

چون چهره ی جذامی، وحشت زا.

مانند مادری که به امر خان

بر نعش چاک چاک پسر خندد

ساید ولی به دندان ها، دندان!