خواب بود و آن فنا شد چونک از سر رفت خوابت

بوالمعالی گشته بودی فضل و حجت می نمودی

نک محک عشق آمد کو سوالت کو جوابت

مهتر تجار بودی خویش قارون می نمودی

بس زدی تو لاف زفتی عاقبت در دوغ رفتی

می خور اکنون آنچ داری دوغ آمد خمر نابت

مخلص و معنی این ها گر چه دانی هم نهان کن