بس زدی تو لاف زفتی عاقبت در دوغ رفتی

نک محک عشق آمد کو سوالت کو جوابت

مهتر تجار بودی خویش قارون می نمودی

خواب بود و آن فنا شد چونک از سر رفت خوابت

می خور اکنون آنچ داری دوغ آمد خمر نابت

مخلص و معنی این ها گر چه دانی هم نهان کن

اندر الواح ضمیری تا نیاید در کتابت