تا مرغکان بومی ی رنگ را

آغاز می شود.

و اکنون سپیده دمی که شعله ی چراغ مرا

در طاقچه بی رنگ می کند

در بوته های قالی از سکوت خواب برانگیزد،

پنداری آفتابی است

که به آشتی