شب های پرستاره ی رویارنگ

وین قایق رسیده هم اکنون باز

پاروکشان از آن سر دریاها...

هرگز دگر حبابی ازین امواج

بر ماسه های سرد، نبیند من

چون جان تو را به سینه فشارم تنگ

حتا نسیم نیز به بوی تو