چون جان تو را به سینه فشارم تنگ

هرگز دگر حبابی ازین امواج

شب های پرستاره ی رویارنگ

بر ماسه های سرد، نبیند من

حتا نسیم نیز به بوی تو

کز زخم های کهنه زداید گرد،

دیگر نشایدم بفریبد باز