کز زخم های کهنه زداید گرد،

بر ماسه های سرد، نبیند من

چون جان تو را به سینه فشارم تنگ

حتا نسیم نیز به بوی تو

دیگر نشایدم بفریبد باز

یا باز آشنا کندم با درد.

افسوس ای فسرده چراغ! از تو