دردا! نماند از آن همه، جز یادی

ما را امید و گرمی و شوری بود

وین کلبه ی گرفته ی مظلم را

از پرتو وجود تو نوری بود.

منسوخ و لغو و باطل و نامفهوم،

چون سایه کز هیاکل ناپیدا

گردد به عمق آینه یی معلوم...