منسوخ و لغو و باطل و نامفهوم،

وین کلبه ی گرفته ی مظلم را

از پرتو وجود تو نوری بود.

دردا! نماند از آن همه، جز یادی

چون سایه کز هیاکل ناپیدا

گردد به عمق آینه یی معلوم...

یکباره رفت آن همه سرمستی