یکباره رفت آن همه سرمستی

منسوخ و لغو و باطل و نامفهوم،

چون سایه کز هیاکل ناپیدا

گردد به عمق آینه یی معلوم...

یکباره مرد آن همه شادابی

می سوزم ای کجایی کز بوسه

بر کام تشنه ام بزنی آبی؟