بگذار ای امید عبث، یک بار

وز قول رفته، روی نمی پیچم.

از حال غیر رنج نبردم سود

زآینده نیز، آه که من هیچم.

بر آستان مرگ نیاز آرم

باشد که آن گذشته ی شیرین را

بار دگر به سوی تو بازآرم.