چشم امیدی به سوی آن نتوان بست.

بر سر این ماسه ها دراز زمانی ست

کشتی فرسوده یی خموش نشسته ست

لیک نه فرسوده آنچنان که دگر هیچ

حوصله کردم بسی، که ماهی گیران

آیند از راه سوی کشتی معیوب؛

پتک ببینم که می فشارد با میخ