چله نشسته قرق به ساحل اگر چند،

پنجره را باز می کنم سوی دریا

هر سحر از شوق، تا ببینم هستند؟

مرغی پر می کشد ز صخره هراسان.

با دل بیمار من عجیب امیدی ست:

از قرق هوشیار و موج تکاپوی

بر دو لبش پوزخنده یی ست ظفرمند،