بر دو لبش پوزخنده یی ست ظفرمند،

چله نشسته قرق به ساحل اگر چند،

با دل بیمار من عجیب امیدی ست:

از قرق هوشیار و موج تکاپوی

وز سمج این قرق نمی رود از روی!

کرده چنانم امیدوار که دانم

روزی ازین پنجره نسیمک دریا