وز سمج این قرق نمی رود از روی!

با دل بیمار من عجیب امیدی ست:

از قرق هوشیار و موج تکاپوی

بر دو لبش پوزخنده یی ست ظفرمند،

کرده چنانم امیدوار که دانم

روزی ازین پنجره نسیمک دریا

کلبه ی چوبین من بیاکند از بانگ