روزی ازین پنجره نسیمک دریا

بر دو لبش پوزخنده یی ست ظفرمند،

وز سمج این قرق نمی رود از روی!

کرده چنانم امیدوار که دانم

کلبه ی چوبین من بیاکند از بانگ

با تن بیمار برجهاندم از جا.

خم شوم از این دریچه شسته ز باران