چون جغد می نشینم در زیج رنج کور

بیدار می نشینم در سردچال خویش

شب تا سپیده خواب نمی جنبدم به چشم،

شب در کمین شعری گمنام و ناسرود

می جویمش به کنگره ی ابر شب نورد

می جویمش به سوسوی تک اختران دور.

در خون و در ستاره و در باد، روز و شب