می جویمش به کنگره ی ابر شب نورد

شب تا سپیده خواب نمی جنبدم به چشم،

شب در کمین شعری گمنام و ناسرود

چون جغد می نشینم در زیج رنج کور

می جویمش به سوسوی تک اختران دور.

در خون و در ستاره و در باد، روز و شب

دنبال شعر گم شده ی خود دویده ام