دنبال شعر گم شده ی خود دویده ام

می جویمش به کنگره ی ابر شب نورد

می جویمش به سوسوی تک اختران دور.

در خون و در ستاره و در باد، روز و شب

بر هر کلوخ پاره ی این راه پیچ پیچ

نقشی ز شعر گم شده ی خود کشیده ام.

تا دوردست منظره، دشت است و باد و باد