تا صبح زیر پنجره ی کور آهنین

تابوت های خالی در خاک می کنم.

موجی شکسته می رسد از دور و من عبوس

با پنجه های درد بر او دست می زنم.

بیدار می نشینم و می کاوم آسمان

در راه های گم شده، لب های بی سرود

ای شعر ناسروده! کجا گیرمت نشان؟