بیهوده می فشانی اشک این چنین به خاک

باران کند ز لوح زمین نقش اشک پاک

آواز در، به نعره ی توفان، شود هلاک

بیهوده می زنی به در، انگشت دردناک.

دانم که آنچه خواهی ازین بازگشت، چیست:

این در به صبر کوفتن، از درد بی کسی ست.